Op het Oktoberfest voel ik mij onfeilbaar. Na een paar liter bier is de plan: naar de schietkraam en met precisie een pluche prijs scoren. Het lijkt simpel. Het wordt een klein avontuur vol misvuren, peinzende kraamhouders en een onverhoeds slaapje met een waterval van pluche op schoot.
Waarom drie Maß alles verandert
Drie Maß zijn genoeg om voorzichtigheden weg te spoelen.
- Het bier geeft een warm gevoel van durf.
- Loze zekerheid sluipt binnen: ik ben de beste schutter.
- Locals drinken niet die beker leeg, tenzij ze willen weten hoe muf het is.
En ja: in Beieren doet de uitspraak van het woord er soms toe. Maar het echte effect is dat ik de deur uitstap met één doel: winnen.
De schietkraam en mijn snelle beloften
Ik beloof hardop dat ik niet meer dan vijftien schoten nodig zal hebben.
Het doel: een pluchen watermeloen met pootjes. De regels van de kraam: 25 doelen raken om de prijs binnen te halen.
Mijn aanpak in korte stappen
- Wapen laden en richten.
- Schieten met zelfvertrouwen.
- Bij missen: het wapen betichten van mankementen.
- Nieuw magazijn vragen en doorgaan.
Na het eerste magazijn blijkt mijn schotkracht slecht. Na het derde begin ik te twijfelen aan mijn theorie over mijn eigen genialiteit.
De kraamhouder reageert met een bekend zinnetje
Ik zie de man van de kraam glimlachen en niet verrast zijn.
Hij zegt dat hij zo’n excuse al duizend keer hoorde. Zijn advies: kom terug als je nuchter bent.
Ik wijs op een vermeende kromme loop. Natuurlijk een klassiek excuus, denk ik. Hij blijft kalm en herhaalt zijn zin nog eens.
Toeschouwers, een boswachter en het draaiboek van het spel
Er verschijnt een boswachter uit Niederbayern naast me. Hij roept dat hij de beste schutter van zijn dorp is.
Terwijl hij pronkt, blijf ik doorgaan. Uiteindelijk duurt het langer dan verwacht.
- Totaal aantal schoten: 45.
- Reactie van de kraamhouder: lauw onder de indruk.
- Reactie van mijn metgezel Ela: opluchting en een vage bewondering.
Terwijl we naar buiten lopen, hoort iemand de boswachter opmerken dat de loop van het geweer misschien krom is. Ik blijf het bedrog in het grootste volksfeest verdenken.
Het einde in de taxi: een gewonnen knuffel en een slaap
We stappen in een taxi. Ik blijf kort over de vermeende truc praten.
Ela luistert niet meer. Ze is in slaap gevallen, de pluchen meloen veilig op haar schoot.
In zijn (nieuwe) column „En? Hoe was het?“ in WELT AM SONNTAG probeert Jan Weiler steeds dingen uit die hij nog nooit of al lang niet meer gedaan heeft.
Ähnliche Artikel
- Scooter stond er nog steeds: leek me doelbewust uit te lachen
- Humoristen met vier benen: waarom dieren de beste grappenmakers zijn
- Tevredenheid ontleed: waarom we nooit echt gelukkig zijn
- Mannen staren naar vlechten: waarom het iedereen opvalt
- Midlifecrisis: gravelbike leidt naar iets groots
Larissa Vogler ist Kulturjournalistin mit einer Leidenschaft für Filme, Serien und Shows. Sie liebt es, unentdeckte Perlen aufzuspüren und ihre Leser mit neuen Ideen zu begeistern.