Ik ging vliegen. Niet in een vliegtuig, maar aan een doek gebonden boven een berg. Dat gebeurde ondanks mijn aversie tegen risico’s en mijn vrees voor hoogtes. Toch stond ik op een helling, vastgesnoerd, en nam de sprong in de lucht.
Waarom ik normaal gesproken avonturen ontwijk
Ik vermijd sporten met veel uitrusting. Helmen, noodremmen en harnasjes zijn voor mij al een alarmsignaal. Ik vraag me altijd af: waarom iets gevaarlijks doen als er veilige alternatieven bestaan?
Die houding werkte jarenlang prima. Maar er zit een keerzijde aan: je begrip van “gevaar” kan langzaam groeien. Eenvoudige dingen lijken riskant. Dat is een valkuil.
De uitnodiging die ik niet zag aankomen
Ela nodigde me uit voor een kort uitstapje in de bergen. Ze zweeg over haar plan. Pas bij de kabelbaan begreep ik waarom: twee mannen zwaaiden met enorme rugzakken. In die tassen zat alles wat nodig is voor een sprong met een doek en lijnen. Paragliden.
Op de top: apparatuur, instructeurs en onzekerheid
Op de berg controleerden andere vliegers hun schermen en lijnen. Die lijnen zijn opvallend dun. Het leek fragiel. Dat maakte me nerveus.
De instructeur, Sepp, was kalm. Hij legde uit dat paragliden vaak geschikt is voor mensen met hoogtevrees. Zijn redenering: in de lucht zit je niet op je voeten, je zweeft. Daardoor zou de paniek wegvallen.
- Scherm (het grote doek)
- Harnas of stoel-constructie
- Riemen en bevestigingspunten
- Reserveparachute en helm
- Instructies van een begeleider
De instructies voor de start
Alles ging snel. Vastmaken. Kort oefenen. De instructies waren simpel en duidelijk.
- Buig iets voorover in het harnas.
- Neem drie ferme stappen zodat het scherm kan vullen.
- Blijf rennen tot er hoogte ontstaat en laat los.
Ik had geen tijd om elk denkbaar gevolg te overdenken. Dat werkte misschien in mijn voordeel.
Het gevoel tijdens de vlucht
De eerste seconden waren overweldigend. Vervolgens zakte de angst weg. Je zit in een soort stoel en de wereld ontvouwt zich onder je.
Er viel geen paniek meer te ontdekken. Het was verbazingwekkend rustig. De wind, het uitzicht en het zachte wiegen zorgden voor een vreemd soort rust.
De landing vond plaats op een bloemenrijke weide. Niet spektaculair, eerder speels. Het voelde alsof je ergens tussen adrenaline en verwondering balanceert.
Wat dit met mijn beeld van risico deed
Een activiteit waarvan ik dacht dat die niets voor mij was, bleek anders te voelen zodra ik het deed. Mijn wereldbeeld kreeg een nieuwe nuance.
Ik ga niet beweren dat iedereen meteen hetzelfde zal ervaren. Maar voor mij maakte die vlucht iets los wat ik niet had verwacht.
Over de auteur en dit columnformat
Deze tekst is onderdeel van een wekelijkse reeks waarin een columnist onderzoekt hoe gewone dagen ongemakkelijke uitdagingen kunnen worden. De stukjes combineren persoonlijke observatie met lichte ironie.
Ähnliche Artikel
- Scooter stond er nog steeds: leek me doelbewust uit te lachen
- Stijlicoon voor de tuin: transformeer je buitenruimte direct
- Humoristen met vier benen: waarom dieren de beste grappenmakers zijn
- schiettentbaas zegt: die zin al een miljoen keer gehoord
- Tandarts: ik kies liever tandenknarsen dan er ooit nog terug te gaan
Larissa Vogler ist Kulturjournalistin mit einer Leidenschaft für Filme, Serien und Shows. Sie liebt es, unentdeckte Perlen aufzuspüren und ihre Leser mit neuen Ideen zu begeistern.